NHL 27

Er is iets vreemd vertrouwds aan het starten van een nieuw NHL-spel. De intro rolt, de muziek begint te spelen, en ineens zit ik daar weer met een stick in mijn handen en een puck om van mijn eigen zone naar het doel van de tegenstander te dragen. Voor mij is het een terugkerende relatie sinds NHL 99. Sommige jaren heb ik veel gespeeld, andere jaren heb ik de serie nauwelijks aangeraakt, maar de laatste die ik speelde was NHL 24, wat NHL 27 een behoorlijk goede test maakt van hoeveel de serie eigenlijk is geëvolueerd.

De eerste indruk is positief. NHL 27 is ongetwijfeld visueel aantrekkelijker. De arena's hebben aanzienlijk meer aandacht voor detail gekregen en de presentatie voelt moderner aan. EA heeft alle 32 NHL-arena's herbouwd met unieke details, doelpuntvieringen, gezangen en reacties van het publiek, en een nieuw commentaarteam met John Buccigross en Darren Pang heeft ook hun plaats achter de microfoon ingenomen. EA's visie is duidelijk: elke arena moet aanvoelen als een eigen hockeywereld, maar pas bij het begin van de wedstrijd voelt het iets te vertrouwd.

Begrijp me niet verkeerd, NHL 27 is leuk om te spelen. De wedstrijden hebben een goed tempo en er gebeurt altijd wel iets. Het ene moment bouw ik een nette aanval op; het volgende moment heeft de tegenstander het spel op zijn kop gezet en sta ik daar te vragen waarom ik de puck zojuist heb weggegeven op een manier die me zou moeten terugzetten naar de vierde lijn. Dat is precies wat ijshockeywedstrijden zo goed maakt. De ene wedstrijd is spannend van de eerste face-off tot het eindsignaal, terwijl de volgende een mix is van frustratie, slechte beslissingen en een doelman van de tegenstander die duidelijk heeft besloten om Patrick Roy voor de avond te zijn.



De keepers zijn inconsistent op een manier die eigenlijk best realistisch aanvoelt. Soms maken ze spectaculaire reddingen, soms laten ze pucks binnen waardoor ik me afvraag waar ze in hemelsnaam naar keken. Als ik tegen de computer speel, krijg ik echter soms dat al te bekende gevoel dat de doelman van de tegenstander alles heeft gered. Ik kan vanuit elke mogelijke hoek schieten, proberen rebounds te pakken en duidelijke kansen creëren, maar de puck gaat er gewoon niet in. Het grootste probleem zijn echter niet de keepers; het zijn mijn teamgenoten.

EA heeft veel moeite gestoken in een nieuwe Cohesive AI, waarbij teamgenoten het spel beter moeten lezen, elkaar moeten steunen en meer als een echte vijfmanseenheid moeten optreden. Alle 32 NHL-teams hebben ook hun eigen tactische playbooks gekregen op basis van echte NHL EDGE-data, en het idee is dat bijvoorbeeld een team dat liever de puck dumpt en forecheckt, zich anders zou moeten gedragen dan een team dat de puck liever door de neutrale zone draagt. Op papier klinkt het erg ambitieus, maar in de praktijk merk ik nog steeds dat een teamgenoot in elke wedstrijd iets doet waardoor ik me afvraag wat ze in hemelsnaam aan het doen zijn.

Misschien wel het meest irritante is wanneer ik de puck probeer te dragen en een teamgenoot besluit recht voor me te schaatsen. Ik probeer een opening te vinden; hij blokkeert het. Ik probeer van richting te veranderen; hij volgt me. Ik probeer te passen en natuurlijk is hij dan al in een totaal andere richting weggeschaatst. Ze creëren ook niet altijd ruimte zoals ik verwacht.



Ik heb geprobeerd Handmatig Passen aan en uit te zetten, maar ik heb nog steeds hetzelfde probleem. Dus het is geen simpele instelling die de frustratie magisch laat verdwijnen. Net als in eerdere EA-games heb je de optie om schoten, passes en allerlei andere dingen aan te passen om het spel naar jouw wens aan te passen. Deze functies zijn echter niet beschikbaar in online modi, dus ik denk dat het beter is ze over te slaan.

Ik wil een hockeywedstrijd spelen, ik wil niet per se dat mijn teamgenoten precies simuleren hoe frustrerend het kan zijn om met anderen te spelen. En ik heb het schietsysteem ook nooit echt onder de knie gekregen. Skill Stick is ambitieus en biedt veel controle, en na een tijdje beginnen je handen te begrijpen wat je brein probeert te commanderen, maar het probleem is dat het tijd kost.

NHL 27 biedt Total Control, Skill Stick en Hybrid, waardoor spelers de kans krijgen een setup te vinden die bij hen past. Voor de doorgewinterde NHL-speler is er hier veel te waarderen, maar voor de beginner die de controller oppakt op een pre-party bij een vriend thuis, wacht er waarschijnlijk een nogal brute introductie. Als ik naar het besturingsschema kijk, voelt het soms meer als een commandolijst uit een vechtspel dan als iets bedoeld om wat ontspannen hockey te spelen. Na een tijdje werkt het, maar ik wou dat de reis daarheen aanzienlijk korter was geweest.

EA verdient toch lof. NHL 27 is een ambitieus pakket en er is veel content, zowel online als offline. De belangrijkste aantrekkingskracht is Connected Franchise, dat een comeback maakt na de vraag van de community. Tot 32 menselijke spelers kunnen hun eigen teams beheren in een gedeelde online competitie, met flexibele speelschema's, selectiebeheer, ruiltransacties en uitgebreide tools voor de competitiecommissaris. Het is een modus die echt ontworpen is om de tand des tijds te doorstaan.



Zelfs voor degenen die alleen spelen, zijn er volop opties. Be A Pro blijft een meer persoonlijke carrière bieden, terwijl Hockey Ultimate Team en World of Chel er zijn voor wie meer tijd wil besteden aan het opbouwen van teams en het ontwikkelen van hun spelers. Persoonlijk zal ik vooral terugkeren naar reguliere wedstrijden, maar ik waardeer nog steeds de breedte aan keuze. NHL 27 probeert niet langer slechts één type ijshockeyspeler te bedienen, want er zijn traditionele wedstrijden, carrièremodus, online leagues en meer arcade-achtige opties. Die laatste zijn eigenlijk een aangename afwisseling. Wedstrijden op kleinere ijsbanen met drie spelers tegelijk worden snel chaotisch op die nogal vermakelijke manier, en het is snel, simpel en bovenal leuk. Het is moeilijk om NHL 27 te beschuldigen van tekort aan inhoud, en dat brengt ons bij mijn belangrijkste kritiek.

Ik vind het moeilijk te zien wat NHL 27 daadwerkelijk doet om de gameserie vooruit te helpen. De graphics zijn beter, de arena's zijn verbeterd, de presentatie heeft een grote opknapbeurt gekregen, er zijn nieuwe tactische functies, nieuwe playbooks en een enorme hoeveelheid content. EA heeft simpelweg veel aspecten van het pakket gepolijst, maar het gevoel dat ik krijg is dat ik niet dezelfde evolutie voel als ik daadwerkelijk op het ijs ben.



NHL 27 voelt als de NHL. Dat is eigenlijk zowel de grootste kracht als het grootste probleem van het spel. Het werkt, het is leuk, dingen gebeuren, en ik kan verstrikt raken in een wedstrijd en ineens beseffen dat ik daar langer heb gezeten dan ik bedoelde. Als een aanval perfect verloopt en de puck na een netjes opgebouwde beweging in de bovenhoek belandt, blijft het een zeer bevredigende hockeyervaring. Tegelijkertijd blijf ik achter met het gevoel dat EA meer had kunnen doen. Ik had graag slimmere teamgenoten gezien, ik had graag een groter onderscheid tussen de tactieken gezien, ik had graag gezien dat de besturing gebruiksvriendelijker was, en bovenal had ik graag dat kleine gevoel van "jeetje, dit is echt iets nieuws" willen voelen. Dat gevoel komt zelden op.

NHL 27 is een goed ijshockeyspel. Het ziet er beter uit, is groter en heeft meer te bieden dan ooit tevoren. Voor iedereen die van de NHL houdt en de nieuwste versie wil, is er genoeg om van te genieten. Voor mij, na het laatste gespeelde van NHL 24, wordt de vraag wat lastiger, want als het laatste fluitsignaal klinkt, blijf ik nog steeds met dezelfde gedachte achter: Dit is een goed NHL-spel, maar ik wou gewoon dat het een nieuw NHL-spel was.